استودیو ویدیو جایی است که ابزارهای ویدیویی و همهی ویدیوهایی که تا امروز ساخته‌ای کنار هم جمع می‌شوند — به‌جای اینکه هر بار دنبال خروجی قبلی‌ات بگردی.
استودیو ویدیو یک صفحه‌ی جمع‌کننده است: ابزارهای ویدیویی هوش نو و همهی خروجی‌هایی که تا امروز ساخته‌ای در یک جا. از همین‌جا به «تولید ویدیو حرفهای» می‌روی، و از همین‌جا به ویدیوهای قدیمی‌ات دسترسی داری بدون اینکه لازم باشد یادت بماند کدام ابزار ساخته‌شان.
بایگانی برای هر ویدیو نام مدلی که ساخته و زمان ساخت را نشان می‌دهد، و امکان انتخاب گروهی دارد. وقتی چند ده خروجی جمع شود، همین دو چیز تفاوت بین یک آرشیو قابل استفاده و یک انبار درهم است.
افکت ویدیو ابزاری است که یک تصویر ثابت را می‌گیرد و با مدل Kling آن را به یک ویدیوی کوتاه با حرکت مشخص تبدیل میکند. ورودی فقط JPG یا PNG است و حجم فایل نباید از ۱۰ مگابایت بیشتر باشد.
دو افکت در دسترس است: «مچاله کردن» و «باد کردن». برخلاف تولید ویدیو، اینجا پرامپت نمی‌نویسی — تصویر را می‌دهی، افکت را انتخاب می‌کنی و خروجی می‌گیری. برای محتوای کوتاه شبکه‌های اجتماعی که یک حرکت ساده روی عکس محصول یا یک تصویر کافی است، سریع‌ترین راه همین است.
استودیو ویدیو یک تدوینگر خطزمانی نیست. برش ویدیو، چسباندن چند کلیپ به هم، اضافه‌کردن موسیقی روی تایم‌لاین و کارهایی از این دست در آن وجود ندارد. گفتنش اینجا مهم است، چون «ویرایشگر ویدیو» معمولاً همین معنی را در ذهن می‌آورد.
اگر می‌خواهی از متن یا از یک عکس ویدیو بسازی، ابزار تولید ویدیو کار توست و نه خانواده مدل دارد. اگر می‌خواهی لب‌های یک ویدیوی موجود را با صدای تازه هماهنگ کنی یا پس‌زمینه‌ی ویدیو را برداری، آن دو هم گزینه‌هایی در همان انتخابگر مدلِ تولید ویدیو هستند.
خروجی هوش مصنوعی را مثل یک نسخه‌ی اولیه ببین، نه فایلی که بدون بازبینی منتشر شود. در ویدیویی که از یک عکس ساخته شده، جزئیات ظریف — نوشته‌ی روی بسته‌بندی، لوگو، لبه‌های محصول — ممکن است بین فریم‌ها تغییر کنند.
اگر خروجی اول آن چیزی نبود که می‌خواستی، نسخه‌ی دیگری بساز و کنار هم مقایسه کن؛ هر دو در همان بایگانی می‌مانند و هرکدام دکمه‌ی دانلود خودش را دارد.
