یک بار حرف بزن، بعد هر چه بنویسی با صدای خودت خوانده میشود: نریشنِ ویدیو، پادکست، تبلیغ یا پیامِ صوتی. ضبط همان‌جا در صفحه انجام میشود و پیش از ساخت، یک جملهی رضایت را بلند میخوانی.
این‌ها عکسِ همین ابزار در هوش نو هستند، همان‌طور که روی گوشی باز میشود.
صدای هر کس بخشی از هویتِ اوست. برای همین هوش نو فقط اجازه می‌دهد صدای خودت را بسازی: جملهی رضایت با اسمِ خودت، اولِ همان ضبطی خوانده میشود که صدا از رویش ساخته میشود، و پیش از ساخت تأیید می‌کنی که صدا مالِ خودت است و فقط برای کارهای قانونی از آن استفاده می‌کنی.
ساختِ صدای افرادِ معروف یا هر کسِ دیگری ممنوع است. چنین صدایی با گزارش یا بررسی پاک میشود و اعتبارش برنمی‌گردد. اگر صدای کسِ دیگری را لازم داری، خودش باید با حسابِ خودش ضبط کند.
نریشنِ ویدیوهای آموزشی و تبلیغاتی، بی‌آن‌که هر بار پشتِ میکروفون بنشینی؛ متنِ پادکست، وقتی صدایت خسته است یا جای ساکتی پیدا نمی‌کنی؛ پیامِ صوتیِ مشتری‌ها؛ و نسخهی تازه‌ی یک جمله وقتی عدد یا اسمی در آن عوض شده است.
فرقش با «گویندگی» این است که آن‌جا یکی از صداهای آماده متن را می‌خواند؛ این‌جا صدای خودت. برای برندی که چهره و صدای صاحبش را می‌شناسند، همین فرق مهم است.
جای ساکتی برو و با لحنِ همیشگی‌ات حرف بزن؛ موسیقی یا صدای دیگری پشتِ صدایت نباشد. هرچه نمونه طبیعی‌تر باشد، صدای ساخته‌شده شبیه‌تر است. متنِ از رو خواندن معمولاً خشک‌تر از حرف زدنِ آزاد درمی‌آید، پس بعد از جملهی رضایت آزاد حرف بزن.
گوشی را در فاصله‌ی ثابتی از دهانت نگه دار و در طولِ ضبط جابه‌جایش نکن. یک دقیقه ضبطِ تمیز از سه دقیقه ضبطِ پرسروصدا بهتر است.
ضبطِ صدایت بعد از ساخت پاک میشود. فقط چند ثانیهی اولش که جملهی رضایت در آن است، بهعنوانِ مدرکِ اجازه نگه داشته میشود؛ تا وقتی که خودت صدا را پاک کنی.
صدایی که ۷ روز با آن چیزی خوانده نشود، پاک میشود. اگر ساختِ صدا انجام نشود، اعتبارت خودکار برمیگردد.
